Alle berichten met tags “jaren 40

Reacties 35

Oorlogsbrieven, een familie in de hongerwinter (giveaway)

Natuurlijk hebben we allemaal op school geleerd hoe het zat met de tweede wereldoorlog en de hongerwinter, toch voelt het zo ver weg. Soms is het goed om stil te staan bij onze geschiedenis en dan niet alleen de feiten, de grote verhalen. De enige manier om echt te voelen hoe een bepaalde periode is geweest is je er in te verplaatsten. Dat kan niet met jaartallen en cijfers, dat kan wel met brieven die nooit geschreven zijn om een verhaal te vertellen aan de wereld maar aan familie.

Hebben jullie nog brandstof? Hebben jullie nog aardappelen?
Hoe is het in Voorschoten, allen nog thuis? Wat erg hè, van dat huis naast tante Janna?

oorlogsbrieven nieske vergunst Lisanne MathijssenMijn goede vriendin, bandgenoot en medeblogger Nieske Vergunst vond de correspondentie die haar opa in de oorlog voerde. Samen met literatuurwetenschapper Lisanne Mathijssen maakte ze er een spannend maar ook herkenbaar verhaal van. Niet omdat wij tegenwoordig snappen hoe een hongerwinter werkt maar omdat het gewone mensen zijn, net als jij en ik.

– ‘Een welkome en representatieve aanvulling op het historisch onderzoek.’ (NRC Weekend)
– ‘Wat aangrijpend is, is dat je het gaandeweg naarder en grimmiger ziet worden. Je ziet het gebeuren.’ (Suzanne Bosman, EenVandaag)
– ‘Een unieke verzameling brieven. Erg interessant en spannend, en zeker onbekend en origineel.’ (Herman Pleij)
Lees Meer

Reacties 5

Hoe men gaat zitten

Als je denkt dat de damesbladen van nu goed zijn in je een complex aan praten, geloof me, in de jaren 40 werd je door het lezen van een tijdschrift al onzeker over hoe je zit! Het tijdschrift Moeder publiceerde in 1947 deze overpeinzingen in een tearoom: 

Het was nog vrij vroeg, dus ik had een hoektafeltje kunnen bemachtigen. En van dat plaatsje af, kon ik mooi iedereen, die een kopje thee kwam drinken na het vermoeide winkelen, zien binnen komen. Wat is het eigenlijk niet amusant voor een vrouw, andere vrouwen eens kritisch te bekijken. Het heeft mij die middag ook zeker niet aan de nodige kritiek -inwendig- ontbroken, want wat lopen er toch veel vrouwen slordig en nonchalant bij. Een zich werkelijk aardig bewegend figuurtje ziet men zelden. En ik vroeg mij af: “Is het moe-zijn van het boodschappen doen werkelijk wel een aanvaardbaar excuus voor de wijze, waarop, zovelen om mij heen, zich op hun stoel laten zakken en gaan zitten?” “Hebben zij ooit rondgekeken en opgelet, hoe anderen op hun stoel zitten?” “Hebben zij ooit gedacht, maar zó hoop ik toch niet dat mijn houding en mijn bewegen is!” Lees Meer