Moeder, is de koffie klaar?

Reacties 8

Mama komt er aan schat”, “Ah lievie ben je gevallen, kom maar bij mama”, “Mama wil even douchen, blijf alsjeblieft even lief spelen!” Waarom doen we dit massaal? Hoe kan het dat ik, een hoogopgeleide intelligente vrouw nu mijn dagen doorbreng naar mezelf verwijzend in de derde persoon enkelvoud alsof ik een karakter uit ‘Game of thrones’ ben?

Het is onvermijdelijk. Je doet het automatisch, het voelt op de een of andere manier niet goed om in alleen in de eerste persoon tegen je baby te praten. Gisteravond stond ik mijn tanden te poetsen terwijl man met de babyman al in de slaapkamer was. Babyman ging huilen en ik hoor mezelf zeggen: “Mama komt er aan schat!” Niet: “Ik kom er aan schat!” Waarom is dat? Is het misschien omdat ik weet dat de baby mijn mamakwaliteiten nodig heeft? Dat hij gewoon aan de borst wil en geen gesprek met me wil voeren over de zin des levens? Als hij had geroepen om een filosofische gesprekspartner had ik namelijk wel geantwoord met “ik”.

Het is ook een raar principe dat met je rol wordt aangesproken. Dat zie je niet zoveel, agent, scheids, mama…. Ober mag je eigenlijk al niet meer roepen, dat doe je niet. Dus waarom plakken we onszelf, door vanaf de vroege babytijd al in de derde persoon enkelvoud te spreken, zo’n label op? Ook erg: ik betrap mezelf ook wel eens op zinsnedes als: “Papa gaat jou een schone luier geven.” Dat is toch je reinste manipulatie, en ook nog eens in die vreselijke derde persoon enkelvoud!

Het alternatief is de jaren 70 versie waarin je kinderen gewoon je naam gebruiken. Toch staat dat me tegen. Ik weet niet, mama is natuurlijk ook wel een mooie titel. Ik ben toch ook mama. Ik noem mijn grootmoeder altijd al het Italiaanse nonna en dat vind ik op de een of andere manier respectvoller dan het gebruiken van haar voornaam.

En toch, als ik mezelf er weer op betrap voel ik me zo suf. Alsof ik mijn identiteit afgeef en niets anders ben dan mama. Ik kan me dan opeens voorstellen dat vrouwen een verstandig kapsel nemen en gezonde schoenen. Of dat ik mijn man ga aanspreken met ‘vader’ en hij mij met ‘moeder’. Oh gruwel! Er zit niets anders op dan goed vast houden aan mijn identiteit naast het mama zijn. Ik zal in de derde persoon enkelvoud blijven praten tegen mijn zoon, maar wel gekleed in kokerrok en ik zal in staat blijven om slap te ouwehoeren over de zin des levens.

Hoe noemden jullie je ouders vroeger? Maak jij je wel eens schuldig aan het Jaqen H’ghar taalgebruik?

 

 

8 reacties

Leave a Reply


CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.