Het falen

Reacties 5

Als je een kind baart krijg je er gratis een portie schuldgevoel bij.” Dat is een waarheid als een koe waar mijn moeder me regelmatig aan herinnert. Bij mijn eerste kind had ik daar niet zo’n last van. Het schuldgevoel kwam pas deze oktober binnenvliegen samen met de verse babyman. Ik voel me non stop schuldig, tegenover de peuter omdat ik zoveel met de baby bezig ben, tegenover de baby omdat ik hem soms moet laten wachten omdat er ook een peuter is, tegenover de man omdat ik alleen maar met de kinderen bezig ben en tegenover jullie, lieve lezers, omdat ik zo weinig aan schrijven toe kom.

Natuurlijk is het makkelijker dan in de eerste maanden met de nu peuterman, ik weet een beetje waar ik mee bezig ben. Ik heb nu vanaf dag 1 een draagdoek, ok twaalf draagdoeken. Dat maakt het hele babygedoe een stuk overzichtelijker. Toch is het zo overweldigend om gewoon nooit een moment te hebben om met een leeg hoofd voor me uit te staren. Gewoon zonder zorgen de voeten omhoog te gooien en een uurtje nutteloos te zijn zonder me daar rot bij te voelen.

Voordat de tweede er was maakte ik minstens één keer per week iets speciaals voor de, toen nog, dreumes. Terwijl hij zijn middagdut deed zette ik sensory trays, steekschuim en zooiloos vingerverven klaar. Nu ben ik al blij als ik het voor elkaar krijg om de tv uit te houden tot 5 uur. Dat de peuter tegen die tijd op vol volume “PINGUUUU KIJKUUUUH” reclameert met pindakaas achter zijn oren en geplette granaatappelpitjes onder zijn voeten laat ik dan even buiten beschouwing. Voordat ik zwanger werd van de babyman bakte ik mijn eigen brood, maakte ik braaf weekmenu’s met spannende nieuwe recepten en nam ik de tijd om vissen te fileren. Twee dagen hetzelfde eten kwam nooit voor. Nooit. Nu is het standaard.

Ik weet dat het wel weer komt, de tijd dat ik gewoon even iets voor mezelf kan doen terwijl de jongens aan de andere kant van de kamer de boel op stelten zetten. De dag dat ik weer tijd kan nemen om te koken in plaats van een van de standaard recepten er doorheen te draaien. Het duurt niet lang meer of ik zit hier alweer te klagen over een baby die veel te snel kruipt en te groot wordt. Dat gebeurt hier trouwens überhaupt veel, dat te groot worden. Mijn peuter is van de een op andere dag uit zijn kleren gegroeid. Mijn allerfavorietste tuinbroek is op eens hoogwater op zee en de shirts die ik een paar weken geleden in elkaar draaide zitten opeens strak rond zijn lijfje en de mouwen zijn wat kort.

Maar dat schuldgevoel dus, ik weet dat ik maar één vrouw ben, met twee handen en dat niemand van mij verwacht dat ik alles tegelijk kan. Het probleem is, ik vind dat ik het allemaal zou moeten kunnen en elke dag dat ik geen huisgebakken koekjes heb om mijn bezoek voor te schotelen voel ik me tekort schieten. Elke keer dat ik stiekem al om 4 uur toegeef aan het ” Kijkuh jah? Leppelop kijkuh? Visie kijkuh” verlies ik in mijn eigen ogen punten. Zeker als ik dan, in plaats van braaf iets nuttigs te gaan doen, languit op de bank de baby ga voeden met netflix op mijn telefoon, koptelefoontje in en slechte science fiction op het scherm.

I’m my own worst critic, herkenbaar?

5 reacties

Leave a Reply


CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.