Het falen

Reacties 5

Als je een kind baart krijg je er gratis een portie schuldgevoel bij.” Dat is een waarheid als een koe waar mijn moeder me regelmatig aan herinnert. Bij mijn eerste kind had ik daar niet zo’n last van. Het schuldgevoel kwam pas deze oktober binnenvliegen samen met de verse babyman. Ik voel me non stop schuldig, tegenover de peuter omdat ik zoveel met de baby bezig ben, tegenover de baby omdat ik hem soms moet laten wachten omdat er ook een peuter is, tegenover de man omdat ik alleen maar met de kinderen bezig ben en tegenover jullie, lieve lezers, omdat ik zo weinig aan schrijven toe kom.

Natuurlijk is het makkelijker dan in de eerste maanden met de nu peuterman, ik weet een beetje waar ik mee bezig ben. Ik heb nu vanaf dag 1 een draagdoek, ok twaalf draagdoeken. Dat maakt het hele babygedoe een stuk overzichtelijker. Toch is het zo overweldigend om gewoon nooit een moment te hebben om met een leeg hoofd voor me uit te staren. Gewoon zonder zorgen de voeten omhoog te gooien en een uurtje nutteloos te zijn zonder me daar rot bij te voelen.

Voordat de tweede er was maakte ik minstens één keer per week iets speciaals voor de, toen nog, dreumes. Terwijl hij zijn middagdut deed zette ik sensory trays, steekschuim en zooiloos vingerverven klaar. Nu ben ik al blij als ik het voor elkaar krijg om de tv uit te houden tot 5 uur. Dat de peuter tegen die tijd op vol volume “PINGUUUU KIJKUUUUH” reclameert met pindakaas achter zijn oren en geplette granaatappelpitjes onder zijn voeten laat ik dan even buiten beschouwing. Voordat ik zwanger werd van de babyman bakte ik mijn eigen brood, maakte ik braaf weekmenu’s met spannende nieuwe recepten en nam ik de tijd om vissen te fileren. Twee dagen hetzelfde eten kwam nooit voor. Nooit. Nu is het standaard.

Ik weet dat het wel weer komt, de tijd dat ik gewoon even iets voor mezelf kan doen terwijl de jongens aan de andere kant van de kamer de boel op stelten zetten. De dag dat ik weer tijd kan nemen om te koken in plaats van een van de standaard recepten er doorheen te draaien. Het duurt niet lang meer of ik zit hier alweer te klagen over een baby die veel te snel kruipt en te groot wordt. Dat gebeurt hier trouwens überhaupt veel, dat te groot worden. Mijn peuter is van de een op andere dag uit zijn kleren gegroeid. Mijn allerfavorietste tuinbroek is op eens hoogwater op zee en de shirts die ik een paar weken geleden in elkaar draaide zitten opeens strak rond zijn lijfje en de mouwen zijn wat kort.

Maar dat schuldgevoel dus, ik weet dat ik maar één vrouw ben, met twee handen en dat niemand van mij verwacht dat ik alles tegelijk kan. Het probleem is, ik vind dat ik het allemaal zou moeten kunnen en elke dag dat ik geen huisgebakken koekjes heb om mijn bezoek voor te schotelen voel ik me tekort schieten. Elke keer dat ik stiekem al om 4 uur toegeef aan het ” Kijkuh jah? Leppelop kijkuh? Visie kijkuh” verlies ik in mijn eigen ogen punten. Zeker als ik dan, in plaats van braaf iets nuttigs te gaan doen, languit op de bank de baby ga voeden met netflix op mijn telefoon, koptelefoontje in en slechte science fiction op het scherm.

I’m my own worst critic, herkenbaar?

5 reacties

  1. Een totaal nutteloos advies? Gewoon niet schuldig voelen. Die tijd komt wel weer. Dit is even een periode waarin je min of meer aan het overleven bent. Niemand vraagt je om een supermom te zijn. Je kinderen al helemaal niet. Zij willen gewoon dat je een lieve moeder bent die er voor ze is. Nou, dat ben je. Dus lekker laten gaan.

  2. Daan

    Hai dappere dodo!

    Herkenbaar en dat met ‘maar’ één dochter. (ja, in de eerste zin zit meteen al een enorm groot schuldgevoel over weer iets anders waar een vrouw zich schuldig over kan voelen) Zie, het kan altijd nog erger…. Misschien is het hoog tijd om de definitie van goede moeder/vrouw/supermom maar eens te herschrijven. Zelf schiet ik gierend uit de bocht in mijn poging om een combi te mixen van toppartner/supermama/beste medewerker/succesvolle ondernemer/leukste buurvrouw/fijne vriendin, etc.
    Terwijl ik een topprestatie probeer te leveren heb ik geen tijd en rust om onderhoud aan mezelf te plegen. Wat juist nu hard nodig is. Genoeg en gezonde voeding (voor body and mind). Rust en inspiratie. Tijd om een boek te lezen, dat mis ik misschien nog wel het meeste.

    Anyway, deze kerstvakantie ben ik begonnen met: zolder opruimen (een wonder dat die nog niet naar de eerste etage is gezakt), een boek lezen (Toen ik je zag van Isa Hoes), verse tomatensoep maken en leuke dingen doen met man en dochter. Het helpt al om te ervaren dat het wel kan als je tijd hebt. Dat geeft hoop.

    Hoe dit vast te houden als 6 januari de “race” weer begint……

    Lana, ik wens je sterkte met deze overlevingsfase, want dat is het. Maak je dus geen zorgen, het klopt dat je je zo voelt, je hebt het gewoon errug druk. Ik denk wel dat we onze kinderen het grootste plezier doen door het voor onszelf niet te gek te maken met drukte en schuldgevoel. Er ZIJN in vol ornaat, met of zonder pollepel, vieze luier, haar in de war en verdwaasde blik in je hand. Lach er samen om en BEN er, dat maakt je tot de beste mama die ze zich kunnen wensen.

    Lieve groet, Daan

  3. Thorgard

    Als het goed is begrijpt je man ook volledig dat hij nu eventjes aan de zijlijn mag staan qua aandacht, nog beter, hij kan jou aandacht geven door je te helpen met alles wat je doet.
    Misschien nog een tipje? Ik kijk altijd mee met mijn kindje naar wat zij ziet op tv, wat het ook is. Daarna praat ik dan over wat zij gezien heeft en wat ze er van vond. Op die manier heb je toch communicatie en leert je kind te vertellen over wat het meemaakt (zeker leuk als de school in beeld komt).

    Groeten Thorgard

  4. ivo

    Ik ben op je site gekomen door een tvprogramma waarin je je eigen manier van schoonmaken presenteerde.
    Heb net dit verhaal doorgelezen, en hou normaal niet zo van vrouwen geneuzel. Maar je schrijft op een erg leuke manier, me complimenten.
    (misschien krijg je er wel meer als ik in het nieuwe jaar je schoonmaaktips uitprobeer ;-))

  5. Margreet

    Oh wat heerlijk herkenbaar! Ik heb ook een baby en dreumes in huis en inderdaad: schuldgevoel, de never-ending-story genaamd “De Was”, geen tijd voor jezelf… Maar ja, dan denk ik maar weer: het is tijdelijk, ze gaan vanzelf zelfstandiger worden, en tot die tijd laat ik mijn man even achter met de kids om even mezelf te kunnen zijn. Genieten van de kleine dingen, momentjes voor jezelf en heerlijk vrolijke kinderen als ze weer lekker zoet zijn. 🙂

Leave a Reply


CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.