Een slimme meid…..

Reacties 10

In Januari kreeg ik van een vriendin als verjaardagskado een avondje uit, op 9 juni zouden wij samen naar het stuk ‘Sartre zegt sorry‘ gaan. Wij vlogen van de wedstrijd NED-DEN naar het theater en daar werden wij met de neus op de feiten gedrukt. Jean Paul Sartre heeft het leven van onze generatie verpest! Wij zijn als geen ander ‘ veroordeeld tot vrijheid en daarom kiezen we maar niets en liggen we massaal onder een fleecedekentje naar series te kijken.

Het stuk sprak me erg aan, ook al heb ik dan wel gekozen voor een huwelijk en een kind, iets dat de hoofdpersoon uit het stuk nooit durfde want een keuze maken zorgt er voor dat je zelf verantwoordelijk bent voor de uitkomst van die keuze. Het sprak me aan omdat ik toch altijd moeite heb met die beklemmende keuzevrijheid van tegenwoordig.

Mijn generatie is opgegroeid met de posters van ‘Een slimme meid is op haar toekomst voorbereid’. Alle ouders gingen scheiden dus je leerde al vroeg dat je vooral niet van je man op aan kon en als vrouw op eigen benen moest kunnen staan. We mochten vooral niet afhankelijk zijn! Vind je dan een partner dan moet je wel altijd je eigen leven opbouwen en nooit van ‘samen’ uit gaan.

Ik ben nu thuis met mijn babyzoon. Ik zorg voor het huis en mijn man werkt. Iets waar ik, nee wij bewust voor gekozen hebben maar door mijn hersenspoeling durf ik er niet vol van te genieten. Ik ben namelijk hoog opgeleid en dan mag je dat niet willen. Dan doe je namelijk alles teniet wat de onze feministische voorzusters voor ons hebben bereikt….

Bullshit eigenlijk, onzin dat ik, als iemand me vraagt of ik al weer werk, me geroepen voel om de crisis als excuus te gebruiken: “Ja journalist zijn in de crisis he, nou ik blijf daarom maar voorlopig thuis.” Of: “Tja de kinderopvang is duur he, dan kan ik beter thuisblijven.”

Het feminisme was er toch om ons vrouwen de vrije keuze te geven? Waarom wordt je dan zo raar aangekeken als je er (al dan niet tijdelijk) voor kiest om thuis te blijven met je kinderen? Waarom is dat dan opeens niet meer feministisch? Ook ben ik nu financieel afhankelijk van mijn man, dat klopt. Maar waarom is dat erg? Hij is ook afhankelijk van mij. Dat ik zorg voor eten, voor onze zoon, voor de was. We zijn een gezin, een team. Het is toch mooi om daarop te kunnen vertrouwen. Om voor elkaar te zorgen.

Maar die opleiding dan, heb je die dan voor niets gedaan? Nee natuurlijk niet! Ik heb jaren gewerkt en er zullen ook weer jaren komen dat ik werk. Daarnaast zou ik niet zo eloquent dit stukje kunnen schrijven zonder mijn vrienden van de school voor journalistiek. Daar komt nog eens bij dat ik dus wel een opleiding en werkervaring heb om op terug te vallen mocht mijn goedlopende gezinnetje wel uit elkaar vallen.

Het probleem is misschien ook dat het tegenwoordig een hele bewuste keuze is om kinderen te krijgen, en omdat we allemaal verantwoordelijk zijn voor onze eigen keuzes (bedankt Sartre) moeten we het dus ook maar altijd leuk vinden. Is het een keer moeilijk, eenzaam of stom, dan is dat onze eigen schuld want het is onze eigen keuze geweest.

Ik hoop dat ik binnenkort zonder schuldgevoel ‘nee’ kan zeggen op de vraag of ik al werk. Dat het als een legitieme keuze wordt gezien om NIET buitenshuis te werken, dat ik dat zelf ook eens zo ga zien. Dat zou me nou eens rust geven.

Maar tot die tijd ben ik blij dat ik de keuze heb gemaakt.

 

10 reacties

Leave a Reply


CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.