4 jaar moeder

Reacties 13

Vandaag ben ik 4 jaar moeder, dat besef kwam een paar dagen geleden omhoog. Al vier jaar ben ik, samen met meneer LeesVoer, de belangrijkste persoon in het leven van mijn oudste mini. Die ik trouwens vanaf vandaag geen peutermonster meer kan noemen. Het voelt alsof ik een achievement unlockt heb: kind in leven houden tot schoolleeftijd Check! Maar het is zoveel meer dan dat.

Maar dat niet alleen, hij was de afgelopen week heel zenuwachtig, niet alleen werd hij deze week 4, zijn broertje werd 2 en hij ging ook nog eens naar de grote school. Hij kwam wat vaker om knuffels vragen en had duidelijk behoefte aan wat geborgenheid. Hij kwam naar me toe en zei met een zacht stemmetje:”ik hou van jou mama.” Hij bleef me aankijken en voegde daar aan toe: “jij houdt ook van mij, en papa ook en broertje ook.” Dat hij zo goed weet dat hij enorm geliefd is, dat geeft me de bevestiging: we doen iets goed!

1496405_682696518437135_776414299_o“als je een kind krijgt, krijg je er gratis een portie schuldgevoel bij.”

Ik ben me trouwens ook heel erg bewust van het feit dat hij nu herinneringen maakt waar hij als volwassene nog bij kan. Geeft mij meteen reden om te panieken over welke jeugdtrauma’s ik er in zit te bouwen. Dat soort gedachtes probeer ik zoveel mogelijk opzij te schuiven. Niet altijd even makkelijk. Zoals mijn moeder altijd zegt: “als je een kind krijgt, krijg je er gratis een portie schuldgevoel bij.”

Hoe langer ik moeder ben, hoe meer ik besef dat ouders ook maar mensen zijn. Logisch misschien maar denk eens terug aan je kinder- en pubertijd; volwassenen zijn dan voor een groot deel rare abstracte wezens. Nu weet ik dat zij ook mensen zijn, mensen die zich afvragen of ze het wel goed doen, die fouten maken maar ook vreselijk hun best doen.

Nieuwe fase

De oudste is nu 4 en de jongste 2, ik ben echt uit de baby’s. Een hele nieuwe fase breekt aan, zeker aangezien er bij ons geen derde komt. Ik ben meer aan het werk, gestopt met borstvoeding en ze hebben me voor steeds meer dingen niet meer nodig. Dat maakt de momenten dat ze even om een extra knuffel komen vragen of heel graag samen willen tekenen wel extra mooi.

Dat woordje moeder is trouwens ook nog iets, daar identificeer ik me niet echt mee, gisteren hoorde ik mijn oudste tegen zijn vader zeggen: “ik ga het even aan mijn moeder vragen” het duurde echt even tot ik besefte dat hij het over mij had hahahaha.

Ben jij moeder? Hoe ervaar jij dat?

13 reacties

Leave a Reply


CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.