waarom ik absoluut geen derde kind wil!

Reacties 50

Nu de jongste babbelt, rondloopt en meer eet dan zijn grote broer beginnen de vragen te komen: wil je niet nog een meisje? Wanneer komt de derde? Ben je al weer zwanger?

NEE!

Ik wil geen derde, echt niet. Ik snap dat 3 het nieuwe 2 is als het om kinderen gaat maar ik ben klaar, en ik zal je vertellen waarom. Het is niet eens omdat ik nu al bijna vijf jaar doodmoe ben, niet omdat een groot deel van mijn dag nu bestaat uit het legen van potjes en verschonen van luiers, dat hoort gewoon bij de “parenting experience”. Er spelen een paar dingen:

depressief en kotsen

“Je moet er wel van genieten hè” Wat had ik een vreselijke hekel aan mensen die dat zeiden. Ik haat zwanger zijn! Echt, intens. Niet alleen ben ik negen maanden lang kotsmisselijk en is het een gevecht om iets binnen te houden. Ik ben ook gewoon depressief, postnatale depressie kennen de meeste mensen wel maar over prenatale depressies wordt veel te weinig geschreven. Tijdens mijn eerste zwangerschap overleed mijn broer, ik dacht dus dat mijn gemoedstoestand daar aan lag, jammergenoeg kwam het tijdens mijn tweede zwangerschap weer net zo hard terug. Gelukkig was ik toen al redelijk gewend aan de misselijkheid en kon ik de spuugmomenten bijna inplannen in mijn dag. Oh joy.

Ik kan het ze niet aandoen

Tijdens mijn tweede zwangerschap had ik een kleine dreumes rondlopen, die snapte niet waarom zijn vrolijke actieve mama nu hele dagen doodongelukkig op de bank lag. met wat onderbrekingen als ze rare geluiden ging maken boven de gootsteen. Dat wil ik mijn oudste niet nog een keer aandoen en de jongste heeft het gelukkig niet mee hoeven maken.

Opluchting

Toen ik nog geen kinderen had en tussen mijn twee zwangerschappen in kreeg ik een enorme steek van jaloezie als ik een zwangere vrouw zag of hoorde dat iemand nog een kindje kreeg. Nu ben ik enkel opgelucht dat ik het niet ben, dankbaar zelfs! Ik ben geen babymama, ik ben niet dol op minibaby’s. Ik ben zielsgelukkig als ze een beetje mensjes worden met humor en meningen. Dat larvestadium nog een keer door moeten, nee hoor, liever niet. Ook ben ik straks pas 34 als ze beide naar de basisschool gaan, heerlijk!

We zijn af

Als ik mijn ogen dicht doe, even vergeet dat ik nooit meer zwanger wil zijn en gewoon met een open blik naar de toekomst kijk dan zie ik alleen mijn twee mannen in die kano in de Belgische ardennen, ik zie twee jongens onder de kerstboom, ik zie mezelf over straat lopen met twee boomlange jongens met krullen. verder is het ook gewoon handig, het past nu nog ruim in het huis, in de auto en, let’s be fair, in het budget.

Ja maar ga je dan niets missen?

Mja misschien, ik heb me al neergelegd bij het feit dat ik een jongensmama ben en alle jurkjes die ik naai voor mezelf zullen moeten zijn, als ik een derde zou krijgen zal je zien dat het weer een jongen is. Sterker nog, de dag voor mijn broer overleed zei hij nog dat ik drie zoons zou krijgen.

Gek genoeg is het enige dat ik zo nog een keer zou doen bevallen. Nee echt, de eerste keer in het ziekenhuis was niet heel prettig, vooral door het ziekenhuis, de mislukte ruggenprik en de nare manier waarop ze met me omgingen maar ook toen al dacht ik: doe ik zo nog een keer. De tweede keer in een opblaasbad in de woonkamer was gewoon fantastisch. Zonder helemaal geitenwollensokoermoeder te doen: ik voelde me helemaal thuis en ik wist dat mijn lijf het kon. Dat zou ik nog wel een keer willen meemaken. Ook omdat ik zodra ik bevallen ben weer vrolijk ben en niet meer misselijk, je weet niet half hoe goed dat dan voelt.

De goden verzoeken

En er is nog een reden, het is een beetje de goden verzoeken. Ik heb twee gezonde jongens, ik ben twee keer ongeschonden uit de bevalling gekomen, je moet ook niet te veel willen. Een goede vriendin van me heeft net een miskraam gehad van een tweeling, een andere verloor een bijna voldragen kindje. Ik knuffel mijn twee gezonde sterke jongens en wil niet meer.

Mijn gezin is af, mijn gezin is perfect zo, ik wil geen derde, we zijn gelukkig.

Hoeveel kinderen wil/heb jij?

50 reacties

  1. Argriet

    Oké, het is duidelijk geen controledingetje ;-)! Heel herkenbaar trouwens, dat van de goden verzoeken, maar die gedachte kwam bij mij pas toen ‘het al te laat was’ en de derde (jongen) al in working progress was. Nu ben ik gezegend met drie gezonde koters, en die vierde gaat er echt niet komen!

  2. Ik zou heel graag 4 kinderen willen als ik het aankon. Ik heb er nu 2, van elke smaak 1, en het is goed zo.

  3. Claartje

    Wij zijn gezegend met 2, van beide soorten 1. De eerste zwangerschap, op wat opstart misselijkheid na, viel me best mee. Tot ik door mijn zwangerschapsvergiftiging zo ziek werd dat ze mn kind uit me gingen snijden. en toen *floep* voelde ik me ineens alweer stukken beter. maar de nasleep duurde toch best lang. 2e zwangerschap was vooral aan het einde zwaar ook omdat ik stiekem bang was dat dat hele circus toch weer zou gebeuren, de (ingeleide) bevalling ging eigenlijk best vlotjes. hoewel ik nog een keer een weeenstorm ook niet echt zie zitten. Ik weet het nog niet zeker maar ik denk dat we klaar zijn. en nu hoeven we geen groter huis, grotere auto en dat soort ongein

  4. Elsa

    Heel actueel vraagstuk voor me, ook al ben ik nog maar 7 maanden geleden bevallen van de tweede. Ik vraag me vaker dan ik wil af; is dit en dit en dit nu voor het laatst? Ik wil graag dat het hierbij blijft, om veel redenen die jij ook noemt, maar ik moet toch met pijn afscheid nemen van het idee nog een keer zwanger te zijn (ik vond het heerlijk) en het zoete van zo’n kleintje tegen me aan. Eerst maar eens goed ontzwangeren, en ik denk eenmaal ontzwangerd dat ik met net zoveel overtuiging als jij spreek dat het hierbij blijft. En verdorie niet zo hebberig zijn; genieten van de momenten met mijn kleine kruimels zonder de hele tijd af te vragen of ik dit nóg een keer mee mag maken.

  5. Debora

    Wij hebben er 3. Dat wilde ik altijd graag. 1 jongen en 2 meisjes. Gek genoeg zag ik altijd 2 jongens en 1 meisje voor me, maar natuurlijk ben ik net zo blij met m’n 2 dames 🙂 De oudste 2 zijn niet helemaal gezond en de jongste gelukkig wel. ( even afkloppen…)
    Ik herken de prenatale depressie heel erg. Bij de oudste geen last van gehad maar bij de andere 2 wel. En bekkenpijn. Vreselijk!
    Ik wil dus ook echt geen nr 4 😉

  6. Marleen

    Ik ben de trotse moeder van 3. De jongste 5 weken oud de oudste 4 jaar. En wij zijn compleet. Zo voelt het ook als ik naar de kinderen kijk klopt het plaatje.

    De eerste 2 zwangerschappen gingen vlekkeloos ( nou ja bijna 1e een zwangerschapsvergiftiging en de 2e een longontsteking) bij de derde viel ik met 30 weken van de trap en brak mijn enkel. Toen dacht ik wel, wat doe ik iedereen aan.

    Maar nu is het goed, 3 gezonde kinderen erg gek op elkaar zijn.

  7. Ik heb er vijf. Als kind wilde ik er 6, na nr 4 vond ik het wel welletjes, maar daar dacht nummer vijf anders over. Bij mij waren de opmerkingen na de eerste twee juist omgekeerd: ”Je hebt een koningswens (jongen en meisje), nou ben je klaar, zeker!
    Op extreme vermoeidheid en een algeheel gestrande walvis gevoel vond ik zwanger zijn niet erg moeilijk, bevallen is nooit mijn hobby geworden, maar die kleine baby aan mijn lijf, dat zou ik nog wel eens willen. Maar ja, dan zit je er wel weer 20 jaar aan vast en daar heb ik nu op 58 geen trek meer in 😉

  8. Elsa

    Ohja: morbide: JA, doemdenkerig: JA, banaal: JA, maar; wie van jullie denkt ook wel eens bij het scenario van ‘het blijft bij 2’: wat als er eentje wegvalt? Dan blijft de ander zo alleen over. Irritante gedachte, maar hij komt bij mij met enige regelmaat boven drijven. Wie geneest me.

  9. hier zijn er 4, het hadden er 5 kunnen zijn maar toen dat misging was het klaar. Ik had graag met mijn huidige mijnheer (oudste 3 zijn niet zijn bio-kids) meer kinderen gehad. Maar het is prima zo. En hoeveel (of geen) kinderen er ook zijn, er is altijd wel iemand die er een mening over heeft in positieve of negatieve zin. Maar er is een nuttig rotterdams gezegde in de negatieve gevallen: ‘ze kennuh beter over je lulluh dan van je vreetuh’. 😉

  10. Sabine

    ik zit hier met mijn 47 lentes zonder kinderen. Het besef is precies nu pas gekomen. De laatste tijd heb ik enorm veel hartpijn. Ik had er altijd wel 3 gewild maar de natuur besliste anders. Ik probeer nu weer de schone dingen te zien van kinderloos zijn maar het is niet altijd gemakkelijk.
    Toch geniet ik mee van jullie verhalen.

  11. Renata

    Wij zijn de trotse ouders van 1 dochter, van 4 jaar. Wij wilden graag kinderen, 2 of 3, daar droomden we van. Tot dat het niet ging(miskramen e.d.)….we zouden volgens de medici geen kinderen krijgen, gelukkig kregen ze ongelijk. Dus na veel verdriet kwam vreugde…..Zou het ons dan nog eens lukken? Nee helaas….De droom die we hadden moesten we bijstellen. Een jaar na de bevalling kwam ik in de overgang(38 jaar). Eerst had ik dat niet door, maar naar 4 jaar dus wel…..Voor ons door omstandigheden niet nog meer kinderen….Inmiddels hebben we ons erbij neergelegd en zijn we heel erg blij met onze dochter die een “gouden randje”heeft (speciaal is voor ons). Met mijn verhaal wil ik aangeven dat je niet altijd de keus hebt. Er wordt maar al te vaak gezegd “we nemen kinderen” o.i.d. net als of je ze in de supermarkt koopt. Je mag dankbaar zijn dat je ouders mag worden.

  12. Neelke

    Twee jongens, zou graag een derde willen. Meisje, jongen; dat maakt niet uit.

    Zwangerschappen waren vreselijk, bevallen is prima en vooral daarna je eigen lijf weer terughebben: heerlijk… onze wens komt vooral voort uit het: ‘niet-afgevoel’ en het niet-nooitmeergevoel’. Gewoon nog ruimte en liefde voor een derde.

    Elsa, niet morbide, maar echt onderdeel van je moedergevoel. Heel herkenbaar ook! Vanuit angst redeneren geeft, denk ik, niet de juiste redenen om te kiezen. Daar hou ik dan maar aan vast. Net als ‘bij twijfel niet kopen’ 😉

    En verder vind ik de vraag ‘Nu wil je zeker nog door voor een meisje?’ het stomst.

  13. Elise

    Wij hebben drie kinderen, een dochter (10) en een zoon (4) hier bij ons en een jongetje in de hemel… Het is goed en prachtig zo. Juist de depressie en de flinke hormonale schommelingen zijn bij ons de reden om inderdaad het zo te laten.

  14. Marjolein

    Ook hier geen bio-kinderen, omdat de natuur dat zo besliste. Na 9 jaar hebben we ons daar bij neergelegd. Toch bleef de wens om voor kinderen te zorgen en hen te helpen opgroeien. Vandaar dat we nu 2 prachtige pleegkinderen in huis hebben. Misschien ook een alternatief voor Sabine??

  15. Ik riep altijd dat ik wel 7 kinderen wilde. En stiekem zou ik dat best willen maar let’s be honest, daar heb ik wel een vent bij nodig XD

  16. Barbara

    Hier eindeloze twijfel. Ook een ‘koningspaar’ waardoor het voor veel mensen als raar gezien wordt dat je zelfs een derde overweegt. Ons hart zegt ja, ja tegen zwanger zijn, bevallen, een kleine baby hebben, het zien opgroeien. Mjn hoofd zegt nee: het alsmaar voortdurende slaapgebrek, het te druk hebben, dat niet makkelijk anders kunnen organiseren. En we zitten in de dreumesleeftijd, die ik vooral erg moeilijk vind. Ik ben meer een babymoeder. Maar ja, dat blijven ze maar heel eventjes..

  17. leyla

    Wij willen het voorlopig op 1 houden.
    We reizen veel en dat is met 1 voorlopig het beste haalbaar.
    Wie weet wat de toekomst nog brengt, maar dan zouden we ook moeten verhuizen.

  18. Barbera Veul

    Ik wilde altijd graag 4 kinderen hebben, als het ons gegeven zou zijn. Maar de eerste zwangerschap was vreselijk met 4 weken ziekenhuis vanwege zwangerschapsvergiftiging. En net als jij: depressief zijn tijdens de zwangerschap, maar helaas ook daarna. Toch gingen we vrij snel voor de 2e, dan zou het volgens de gynaecoloog waarschijnlijk beter verlopen. En toen werd het een tweeling. Leuk, leuk, echt waar, we waren zo blij! Maar ik kreeg gigantische baarmoederproblemen, veel te vroeg weeën en na 10 weken grotendeels plat liggen in het ziekenhuis (!) werd onze tweeling na 30 weken zwangerschap geboren. Het was een grote nachtmerrie, ondanks dat de jongens na vele jaren zorgen en gedokter hartstikke gezond en fit zijn en nog goed kunnen leren ook (vaak een probleem bij prematuren). Maar een 4e kind? Nooit…. Ik krijg nog steeds plaatsvervangende zenuwen bij een zwangere vrouw, bang dat het mis gaat.

  19. Jolien

    Naja, ik woon gewoon in ’n land waar je na kind nr. 3 gewoon eigenlijk geen loonbelasting meer hoeft te betalen. Duss, denk dat we nog ff aan de bak moeten. Plus het extra lange betaalde moederverlof.

    Maar alle gekheid op ’n stokje, we hebben medewerkers die volgens mij écht om die reden toch nog maar ’n nr. 3 erbij nemen… Je moet als overheid van ’n leeglopend land toch iets om niet van de landkaart te verdwijnen?!

    Onze eigen situatie, twee gezonde boys, wel ’n kamer over voor ’n nummer 3 (en ’t huis is eigenlijk groot genoeg voor 10) ’t Kriebelt nog niet, vind ’n lekker wijntje heerlijk, maar zo’n klein mannetje of meisje is ook wel leuk… Ik wil in ieder geval éérst m’n feest en dan zien we wel weer… 😉

    Ik herken Elsa’s gedachten ook wel en denk daarbij niet eens aan de dood, maar ook aan het feit dat ik zelf vertrokken ben uit Nederland en 1200km verderop woon. M’n broertje blijft ook “alleen” achter met m’n ouders.

  20. Gwen

    Goed dat je er over schrijft! Wij, en dan ik meer dan hij, willen allebei geen enkel kind. Combinatie van genoten opvoeding, genen, wensen (we zouden alleen een meisje willen, bijvoorbeeld) en de verlammende angst om zwanger te zijn en te moeten bevallen. Daarnaast zie ik mijn vriendinnen worstelen met de combinatie werk/kinderen/sociaal leven/huwelijk, zie ik hoeveel tijd ze kwijt zijn aan de kinderen en denk ik nee, dat is gewoon niets voor mij. Ik geniet liever tijdelijk van het kind van een ander maar ben altijd blij als ze weer terug naar huis gaan. Mijn prioriteiten liggen elders, maar daarom ben ik ook vrij makkelijk wat anderen betreft: als het financieel haalbaar is en je/jullie willen het, vooral doen. Zo niet? Vooral niet doen. Gaat een ander geen fluit aan.

  21. judith

    Na de eerste wilde ik niet nog eens, al kon ik me niet voorstellen maar voor één kind te zorgen. Ik ging in kinderdagverblijven werken, werd gastouder en ging als leerkracht aan de slag. Toen kwam ik iemand tegen waardoor ik me realiseerde waaróm ik het bij die ene had willen laten, en besefte me dat de situatie veranderen kon en ik eigenlijk wél nog wilde. Die tweede kwam sneller dan, achteraf, goed was. En de derde was n verrassing. Eentje die rust bracht. Eentje zonder evil companion ppd. En ik? Ik geniet en rouw om de eerste twee beginperiodes. Zelfontwikkeling, mijn houden van wordt er alleen maar sterker van.

  22. Wij zijn de gelukkige ouders van 1 manneke van 6 jaar. Had graag nog meer kinderen gewild, maar de natuur besliste anders. We genieten enorm van hem.
    Ik vond de zwangerschap geweldig, genoot met volle tuigen, zeker omdat ik wist dat het bij die ene zou blijven ( vanwege leeftijd en medische molen ). Ook de bevalling vond ik een geweldige ervaring. Ik had een zware bevalling, maar vond het zo knap van mijn lijf dat ik dat gewoon kon. Borstvoeding kwam erg moeizaam op gang, pas na 6 weken en dus ook 6 weken kolven kon ik eindelijk zelf voeden. Ook dat was genieten.

  23. Hier enorm in twijfel over een derde kindje ja of nee. Langs de éné kant geniet ik enorm van onze jongens die nu kleuters zijn, waardoor het niet meer zo hectisch is, en we weer ons leven kunnen leiden. Maar langs de andere kant wordt ik elke keer verliefd als ik een baby zie, ik heb alleen nog maar oog voor die baby op dat moment.

    Moeilijk, moeilijk, ik hoop er dit jaar eindelijk een keuze over te kunnen maken

  24. Zo herkenbaar! Ik vind het ook helemaal goed met mijn 2 dames (waarvan de oudste al echt een eigen mening heeft en geen jurkjes wil dragen, mocht het een troost zijn voor dat naaien).

  25. Liesbeth

    Juist! Precies wat je zegt! Je klinkt als mijn gedachten. Nu mijn oudste (2,5) lekker begint te kletsen en echt een mens word, kan ik meer genieten. Ik kan niet wachten tot de jongste (14 maanden) begint te lopen en te kletsen, tot we hele verhalen tegen elkaar kunnen houden.

    Mijn droombeeld is precies zoals jij beschreef.

    En nu? Leg je er echt een knoop in? Of is dat nog te definitief?

  26. Lana

    Dat durf ik nog niet aan, ik voel me nu echt heel zeker maar het leven is niet zeker. Ik heb nu een koperspiraal voor tien jaar en ben daar heel tevreden mee.

  27. Hippo

    Geen kinderen – ik riep als klein kind al dat ik NIET wilde. En alles in mijn leven bevestigde me daarin: zelf geadopteerd, adoptie-ouders met veel problemen, een partner die overhoop lag met zijn ouders, later bleek bio-moeder ook problemen met háár moeder en pleegmoeder te hebben gehad – alles bijeen leverde dat domweg de angst dat ik geen goede opvoeder zou zijn (nachtmerrie: mezelf betrappen op de manieren en uitspraken van mijn ma). Bij toeval bleek veel later dat we ook helemaal geen kinderen hadden kunnen krijgen zonder enorm kunst- en vliegwerk.
    Nu loop ik tegen de 50, ik heb vrienden met kinderen, vrienden met kleinkinderen, en ja… Dat is toch wel erg mooi (ja, ook vaak lastig en slopend en vervelend, dat weet ik heus wel – maar wat geweldig, zo’n ontwikkelend kind, en het gevoel van continuïteit, en wat als ik oud en ziek ben??).
    Aan de andere kant: ik heb twee katten (oh, zó’n vrouw), en ik lig nu al regelmatig in de stress: wat als ze ziek worden? Wat als ze dóódgaan? Geen idee of dat ‘went’ als je kinderen hebt, maar anders zou ik zo’n overbeschermende ma zijn geweest denk ik ;p
    Dus nee, geen kinderen, en ik denk dat dat de verstandigste keuze was. Maar laat mensen zoals ik alsjeblieft af en toe van jullie kinderen meegenieten 😉

  28. Ik heb er drie! Twee meiden (7&2,5) en een jongen (8 maanden). Ik vind het super leuk drie kids, maar had ook makkelijke zwangerschappen en bevallingen, dat scheelt. Nu denk ik zelfs soms aan een vierde haha maar denk dat het wel bij denken blijft. Voorlopig zijn we helemaal compleet zo.

  29. linda

    Wat heerlijk duidelijk! Wat fijn dat je dat voor jezelf weet.
    Ik had vooral moeite met het commentaar van anderen (ze hebben overigens altijd wel commentaar hoor): wanneer komt nr 2? Gaan jullie door voor een jongetje? (4e zwangerschap, na 3 meiden) Weet je niet hoe anticonceptie werkt of zo??? (zwangerschap 4 en 5) Allemaal dezelfde vader?? Maar trok me er over het algemeen weinig van aan want ze VINDEN toch altijd wel wat van je……
    Leuk om het comment van Gonneke te lezen, hier hetzelfde.
    Mijn moeder heeft 4 kinderen, mijn vader heeft er 8 en ik wilde er graag 6. Na 4 vond mijn man het wel genoeg maar ons Vijfje vond anders. Zwanger zijn vond ik niets, veel misselijk, moe en sjacherijnig (en dan niet zo’n klein beetje, maar echt een moordneiging humeur). Bevallen vond ik heerlijk en zou ik zo nog een keer over doen, heb dan ook 3 van de 5 kids zelf aangepakt en uit het geboortekanaal begeleid.
    Baby aan de borst, op de borst en in mijn bed <3

  30. Stephanie Herlaar

    Ik heb vijf kinderen, er waren twee gepland, nr 1 en nr 3 🙂 Direct na de geboorte van nr 1 vroeg ik al naar een nummer drie, met in gedachten dat als ik drie kinderen zou krijgen nummer twee ook wel zou komen 🙂 En toen kwamen volledig onverwacht nummer 4 en nummer vijf ook nog …. Binnen 10 jaar had ik dus 5 kinderen … Veel moe geweest dus! Maar ik was 50 toen ik weer een eigen leven kreeg, de kinderen de deur uit of niet meer “in desperite need” of mijn aanwezigheid. Heerlijk 🙂 Bij de derde werd er trouwens al gevraagd wanneer ik het weg liet halen!! Waar halen mensen het lef vandaan? Ik vond zwanger zijn heerlijk, bevallen geweldig en heb dan ook altijd gezegd dat ik ook mijn eigen kleinkinderen wel wilde baren voor mijn kinderen als dat nodig zou zijn! Maar nu hoef ik niet meer, ik vind het wel genoeg geweest 🙂 Ben ook behoorlijk versleten ondertussen natuurlijk … Ik geniet wel van de kleinkinderen die we nu hebben!! 🙂

  31. Mupke

    na 9 jaar dan eindelijk zwanger van een tweeling! iedereen had het over die roze wolk.., nou ik heb ‘m niet gezien. (Bijna) 9mnd alleen maar angst gehad. Angst om te verliezen, angst omdat ik dacht dat ik na 9 jaar wel heel veel geluk had en dat nooit goed kon gaan. Terwijl mijn zwangerschap eigenlijk vlekkeloos verliep.
    Na 36wk en 4dg werden onze jongens geboren. Het schijnt dat ik een hele
    zware bevalling heb gehad. Gek genoeg viel het in mijn ogen allemaal wel mee. Maar de zakken bloed die aangevoerd werden bewezen anders

  32. Goitske

    Hier ook een moeder van 2 en hormonaal zou ik prima een derde willen maar als ik naar mijn leven zo kijk astjeblieft niet.
    Zwanger zijn vond ik prima, 2 bevallingen gehad waar je niet heel blij van werd maar ach dat is maar een paar uur, bij de eerste zelf ziek geworden door borst&baarmoeder ontsteking en bij nummer 2 zat ik in mijn kraamweek op dag 5 savonds laat in het ziekenhuis omdat hij dood ziek was.
    Het scheelde al dat ik zelf op de poli werk en dus de artsen etc kende die al klaar stonden toen ik in het ziekenhuis aan kwam (eerste wat ik hoorde was: we hoorden zijn naam en we zeiden nee niet die van Goitske…)
    En nu 2 gezonde jongens waar ik echt mijn handen vol aan heb!!!

  33. Gentse

    Grappig eigenlijk om deze verhaal net nu te lezen…
    Ik ben mama van 2 prachtige dochters (8&5) met een drukke baan en een man die het ook best druk heeft. We zitten in een periode dat de dochters eindelijk zelfstandig geworden zijn en we kunnen doen waar we zin in hebben (reizen, laat in de avond nog weg gaan ed). Een 3de kind zat er bij dus echt niet tussen tot mijn man zei dat hij later (!) nog zeker voor een 3de wou gaan. Dus na lang twijfelen ben ik dan toch maar gestopt met de pil omdat ik liever niet op latere leeftijd mama wil worden (ben nu 32).
    Nu, 2 weken geleden positief getest op de zwangerschapstest en weet dus niet of het een meisje of jongetjes gaat worden… Mijn vorige zwangerschappen verliepen gelukkig vlekkeloos maar deze keer gaat het precies minder vlot (voel me veel mottiger). En bij het lezen van dit artikel ben ik dus weer gaan twijfelen, eigenlijk vond ik best wel dat we voltallig waren met ons 4jes en mss moest ik mijn vent maar overtuigen om toch niet voor een 3de te gaan …
    Daar is het nu te laat voor natuurlijk, het enige wat ik nu nog kan wensen is dat ik een gezond mensje op de wereld mag zetten (en mss wel een voorkeur voor een manneke 🙂 )

  34. Inge

    Wat leuk om al die verhalen van jullie te lezen! Ik ben mama van een peuter van ruim 2,5 jaar en een dreumes die net 1 jaar geworden is. Lekker druk dus! En toch zou ik heel erg graag een derde kindje willen!! Mijn man die twijfelt alleen nog heel erg, hij ziet veel praktische bezwaren en hij vindt het financieel gezien ook een risico. Mijn verstand geeft hem helemaal gelijk, maar mijn gevoel zegt heel graag nog een kind te willen. Het lijkt me ook zo leuk voor de kids, met z’n drietjes! We zijn er nog niet over uit, we hebben onszelf tot januari de tijd gegeven om te beslissen… Als we ervoor gaan, hebben we het liefst niet teveel leeftijdsverschil (al kun je het nooit weten natuurlijk).

    Ik kreeg ook vaak de opmerking na de tweede van ”nou dan zijn jullie meteen klaar met een jongen en een meisje”. Mensen bedoelen het vast niet verkeerd, maar toch… erg irritant. En de vraag of wij nog een derde zouden willen is ons ook al hééél vaak gesteld. Gek genoeg zeiden wij zelf altijd ”nee, het is goed zo”. En dat is het in principe ook. Ik ben zielsgelukkig met mijn gezin. Maar onze dochter was in aanleg van een tweeling. Dat bleek pas na de bevalling, toen er een tweede vruchtzakje op de placenta werd gevonden door de verloskundige. Dat heeft me gek genoeg nooit losgelaten. Want tot vóór de geboorte van mijn dochter riep ik altijd dat ik twee kinderen wilde en absoluut niet meer. Misschien dus dat mijn wens voor een derde daardoor is ontstaan. En dan denk ik, als het toen wel een tweeling was geweest, dan waren we nu ook met z’n drieën en hadden we niet eens nagedacht over al die praktische ”bezwaren”.

    Maar goed voorlopig zitten we dus nog in tweestrijd tussen verstand en gevoel…

  35. Anja

    Ik wilde er twee, maar na veel medisch gedoe mag ik al in mijn handjes knijpen dat dochterlief er is. Geen kwestie van willen maar niet meer mogen nu.

  36. I love this post, it;s so true and honest and I know so many women this could apply to. I remember my mum always saying ‘be thankful for the ones you have’

  37. MamaBritt

    Mama van 2 gezonde jongens (5 &8 jaar) en een enorme wens naar een 3de kindje, nee niet persé omdat ik een meisje wil. Helaas een man die het wel prima vind zo en dus blijft het bij mij enkel bij verlangen. Ik leef op hoop en vrees, hopen dat mijn man nog bijdraaid, vrezen omdat dat waarschijnlijk nooit zal gebeuren.

  38. Ik heb 1 dochter van 26. Dolgraag had ik er 4 gehad, maar ivm mijn aangeboren hartafwijking mag ik God op mijn blote knieën danken voor de prachtdochter die ik heb. Maar wat is het gemis groot geweest (en nu nog steeds hoor) En mijn dochter weet nu al dat ze meer dan 1 wil, ze weet waarom ze geen broers en zussen heeft en begrijpt dat volkomen maar het heeft haar ook geleerd dat ze zelf meer kinderen wil.
    Toch heb ik nu 4 kinderen. Ik ben voor een tweede keer getrouwd en hij heeft 2 dochters en een zoon en ik heb ze even lief, heerlijk dit grote gezin (ook al zijn ze allemaal al zelfstandig) inmiddels hebben we ook al 3 schoonkinderen en we kijken voor de toekomst uit naar kleinkinderen. Maar oh wat deed het soms zeer om te beseffen dat je alles maar 1 x meemaakt.

  39. Fleur

    Ons gezin is ook af. Trotse mama van één zoon. Vanaf het begin dat we onze kinderwens besproken, wisten we het beide zeker: “eentje, en dan de knoop erin”. We zijn gezegend dat het is gelukt en hebben van alle momenten tot nu toe genoten. Begin volgend jaar gaat hij naar school en daar heeft iedereen zin in. Ik voel als mama/zzp-er steeds meer ruimte om weer eens wat werk te verzetten en zoonlief is het zat om peuter te zijn (al z’n vriendjes zijn al naar school). Ik moet er niet aan denken om weer overnieuw de prenatale en babyfase door te moeten. Heel mijn lijf, energie, en tijd weer aan de ontwikkeling van een kind geven. Ik heb het met liefde en plezier de eerste keer gedaan, maar nooit meer een tweede keer. Hier ook geen jaloers gevoel bij het zien van baby of buik. Wij zijn dol gelukkig met zoonlief.

  40. Toen mijn man en ik trouwden waren we er zeker van, dat als het ons gegeven was we graag 3 kinderen wilden…. Binnen 1,5 jaar kwam onze nu 11 jarige dochter. 42 weken zwangerschap en een best moeilijke bevalling… maar dat weerhield ons er niet van om de wens voor nog 1 uit te spreken. In die tijd werd mijn moeder ziek en toen mijn meisje 2,5 was overleed de belangrijkste vrouw in mijn leven, ik was kapot. Al die tijd werd ik niet zwanger… dat duurde tot iets meer dan een jaar na het overlijden van mijn moeder. Ondertussen was mijn dochter 3 en jawel ik telde eindelijk aan. Mijn zoon zou 1 februari geboren worden volgens de planning… wij rekenden op 2 weken langer. Tot eind november mijn schoonvader na een kort ziekbed overleed en ik met hoge bloeddruk in het ziekenhuis belande. Uiteindelijk naar het Vu en daar werd met 31 weken en 3 dagen onze zoon geboren… veel te klein, veel te licht, veel te vroeg kwam hij in een glazen huisje terecht waar hij knokte voor zijn leven. Bij de nacontrole door mijn gyneacoloog in het ziekenhuis werd mij verteld dat – hoewel hij het mij niet mocht en kon verbieden – hij mij uitdrukkelijk op het hart drukte van een 3de zwangerschap af te zien omdat hij niet kon garanderen dat ik die zou overleven…. Onze wens 3 kinderen te mogen ontvangen viel in duigen. Mijn man liet zich “helpen” om er zeker van te zijn dat er ook geen 3de meer zou komen. Nu is mijn zoon 7 en blijkt hij autist met adhd en een ontwikkelingsachterstand. Achteraf is het beter geweest geen 3de meer te krijgen maar dat betekent niet dat ik het niet graag gewild had. Telkens als ik wordende moeders hoor klagen dat ze het nu wel zat zijn en dat het wat hun betreft wel mag komen dan vreet ik mij op … ik had zo ontzettend graag die laatste weken zwangerschap willen hebben….. Nu begint langzaam de acceptatie te komen, zijn we blij met onze 2 liefde-kinderen en gaan we ervoor.
    Als je de overtuiging hebt dat het met 2 genoeg is dan trek je niets aan van wat anderen tegen je zeggen, niemand kan in jouw hart kijken, niemand die jou zo goed kent als jijzelf! trek het je niet aan, ze kunnen beter over je l*llen dan van je vreten!

  41. Veerle

    Ik wilde er vroeger altijd 2, want ik ben zelf enig kind en wilde dat mijn eigen kind niet aandoen, zeker niet als dat kind mijn gesloten karakter zou hebben. Wat blijkt, mijn oudste heeft inderdaad dat gesloten karakter. Gelukkig heeft hij een 2 jaar jongere zus die het open karakter heeft van hun vader. En toen liet mijn man het idee op dat 3 eigenlijk perfect zou zijn… Wel het heeft ons niet meer losgelaten. We hebben er lang mee gewacht , maar nu is onze jongste 5 maanden. En alhoewel het vreselijk druk is, is het voor mij nu wel perfect. De oudsten zijn 9 en 7 jaar en dat vind ik goed, zij hebben nog aandacht nodig, maar geen hulp meer bij praktische zaken zoals aankleden, wassen, eten, … En ze zijn zelf ook veel bewuster bezig met hun kleine zus. Het idee dat zij over 10 jaar nog weten hoe hun kleine zus als baby was (ze is gelukkig een rustige en vrolijke baby net als de 2 oudste) is voor mij een bonus, zij genieten nu mee en zijn net zo verwonderd over elke nieuwe ontwikkeling van dat kleine mensje als ik bij mijn eerste.
    Of ik nog een 4e wil. Nee, absoluut niet. Ik ben dol op baby’s en neem bedroefd afscheid van elke periode die voorbij is van mijn jongste omdat het mijn laatste is, maar ik ben ook tevreden met wat ik heb en koester de herinneringen. Bovendien heb ik 3 keizersnedes gehad en is mijn dokter heel blij dat ik geen 4e wil. Het litteken van de 1e 2 keizersnedes had het bijna begeven toen mijn jongste net iets vroeger geboren is dan dat de gyn de keizersnede gepland had. Ik heb dus veel geluk gehad, een kwartier later in de operatiezaal en zowel ik als de baby waren in gevaar.
    Met 3 is het perfect en ik ga er verder met volle teugen van genieten.

  42. Wietske

    Vroeger wilde ik wel zeven… Dat heb ik later bijgesteld naar vijf en nog later, toen ik mijn man leerde kennen, naar drie. Nu zijn we ruim vijftien jaar getrouwd, en nog steeds samen. Zo kan het leven soms gaan. Het geeft ons verdriet, dat deze wens niet is uitgekomen. Kinderen krijg je, zo heb ik altijd geleerd. En nu dus ook ervaren. Je krijgt ze, of niet.

  43. stephanie

    Wij hebben 3 kinderen (J 9, M 6 en J 4)! Druk maar echt heerlijk, genieten! En nu… we gaan als een jojo op en neer wel-of-geen-4e! We hebben geen plek in ons huis en onze auto maar wel nog zoveel plek in ons hart…
    Ik vind je stukje mooi om te lezen, duidelijkheid lijkt me fijn, in welke zin dan ook 🙂

  44. Xandra

    Geen kinderen en ook nooit gewild, nooit dat oergevoel gehad en dat vind ik prima zo.
    Af en toe die van m’n broer te leen van 1 en 5 en als ik ze weer inlever na een dag of weekend denk ik zo hèhè eindelijk weer rust!

  45. Ik herken het verhaal. Ik zou niets weer over willen doen, ook geen bevalling. En ik ben ook helemaal geen baby-moeder. Het leuke aan kinderen komt pas nadat ze een jaar zijn geweest. Je kunt ze dan redelijk begrijpen, ze zijn zelf mobiel en ze huilen niet meer elke dag. Ik heb dit besluit al jaren geleden genomen en ik heb er geen dag spijt van.
    Helga onlangs geplaatst…Haakpatroon – Applicatie beer

  46. Amanda

    Wat een mooie reacties. Zo respectvol naar elkaars keuzes en gevoel toe. Mooi is dat. Dat zie je vaak anders. Ik heb twee prachtige kinderen van bijna 4 en 1,5 jaar, een koningskoppel, waarvan de oudste een opvoedkundige uitdaging is. Ik heb na de eerste altijd geroepen dat ik niet snapte waarom er zoveel mensen zijn met meer dan 1 kind. Onze zoon sliep dramatisch slecht. Toch na een jaar ging het beter en om de een of andere wonderbaarlijke reden vergeet je dan hoe zwaar het was. Dochterlief was een stuk makkelijker maar toch slapen we nog steeds zelden een nacht door. En toch, daar komen die wonderlijke moedergevoelens weer: ik wil er nog eentje, al een paar maanden. Mijn man weet nog niet of hij ooit een derde wil en ik wil hem de ruimte geven om er zelf mee te komen als hij er aan toe is. Maar nu iemand uit mijn omgeving zwanger is van de derde, merk ik hoe jaloers ik ben en ik haat mezelf er om. Wees dankbaar, geniet van wat je hebt, kijk niet naar anderen, zie de vele voordelen in van je huidige situatie…. Makkelijker gezegd dan gedaan. Helaas.

  47. Saskia

    Herken wel sommigen hun gevoelens.
    Nu heb ik meer het gevoel als ik kleintjes zie: “Ben blij dat we uit die periode zijn”.
    Heeft dat te maken met leeftijd? Geen idee, maar ben wel blij dat m’n kinderen groter zijn.
    Ben zelf mama van 6 kinderen, de oudste is 22, de jongste bijna 8 en raar maar waar, ik wilde nooit, echt nooit kinderen (die vreselijke schreeuwertjes).
    Raar hoe een mens van mening kan veranderen.

  48. Mamavan2boys

    Ik zie dat er al even geen reactie is geweest maar toch plaats ik die van mij nog even 🙂

    Hier na de geboorte van ons 2e prulleke opeens een sterk gevoel voor een 3e :O zullen het de hormonen nog zijn?

    2014 is onze oudste zoon geboren na 3 jaar proberen en uiteindelijk met clomid verwekt. Geen makkelijke zws, medicatie bekkeninstabiliteit en aan het einde met 36 weken pre eclampsie en met spoed ingeleid en bevallen. Daarna heb ik gezegd voorlopig geen polonaise meer aan mijn lijf… t was echt een pittige tijd en veel problemen het 1e jaar zkh in en uit.
    Toen hij 2 werd ging alles zo goed dat je idd niet echt meer nadenkt over het 1e jaar…. gezien ik niet vanzelf zwanger wordt en wij dus al bijna 2 jaar zonder iets wat deden hadden we besloten na de zomer het zkh te bellen voor nieuwe intake voor onze 2e wens.
    Maar na 2 maanden aan een hormoon dieet gezeten te hebben was ik opeens spontaan zwanger van onze 2e spruit. Ook deze zwangerschap weer medicatie gebruikt.. m’n bekken waren beter te onderdrukken door bezoek aan osteopaat en eigenlijk liep deze zws prima tot 35 weken ik krampen kreeg in m’n liezen die niet meer te houden waren ik kon niets meer. Op gesprek met 37+5 over evt inleiden en daar gingen ze mee akkoord had namelijk al 3 cm ontsluiting en voorweeën. Onze 2e zoon is met 38+2 geboren na een hele snelle en goede bevalling van 3 minuten na 19 cm ontsluiting.
    Nu ligt er dus zo’n klein mupke in een wiegje…. en omdat deze zws en bevalling zo goed zij gegaan kriebelt het enorm voor een 3e. Nee niet nu al en nee ook niet omdat we 2 jongens hebben want waar ik mij hand voor in het vuur kan steken is als het geluk van een 3e er is dit ook 100% een jongen zal Worden maar vriendlief wil een knoop laten leggen of een knip als ik daar aan denk dan springen de tranen in mijn ogen….
    Ja ik heb altijd gezegd 2 is genoeg om ons leven compleet te maken… maar het is zo definitief.
    ik ben benieuwd wat de toekomst ons zal brengen.

  49. Mamavan2boys

    10 cm moest dat uiteraard zijn 😉

Leave a Reply


CommentLuv badge