Als een kleuter met zijn eerste bosje radijsjes uit het schooltuintje; zo trots ben ik. Mijn minimoestuin werkt! Ja het zijn maar radijzen en nog smakeloze saxa’s bovendien maar hee, ik heb ze gemaakt. Het mooiste is nog dat ik eindelijk weer eens iets kan maken wat met die blaadjes. Daar moet ik niet aan denken bij die zielige verlepte supermarktbosjes maar met mijn huisgekweekte loof maakte ik een heerlijke geitenkaasradijsbladquiche (3x woordwaarde)

Supersimpel: men neme bladerdeeg, bakken dat blind voor voor een minuut of tien. Bak wat spekjes met een uitje en wat knoflook en laat het radijsblad daarbij slinken. Brokkel wat geitenkaas over het halfgare bladerdeeg, doe daar de spekjes en radijsblad overheen en bedek het geheel met ei en room. Nog even afbakken en dan genieten, heerlijk met een salade van de radijsjes.

Mijn minimoestuin begon maanden geleden nog als een stapel bakstenen die ik met mijn hormonale zwangere hoofd transformeerde tot een set verhoogde bakken. Daar heb ik toen nog een week spierpijn van gehad maar hè het begin was er. Nu staan er heel dapper allemaal plantjes te groeien ondanks mijn abominabele moestuinkennis. De tomaatjes staan in de knop, de zonnebloemcourgette maakt braaf bloemen en die radijzen dus, gaan als een speer. De dille en peterselie groeien sneller dan ik het op kan maken en sla uit eigen tuin is ook al geen zeldzaamheid meer. Beetje jammer dat de slakken mijn babysperziebonen opaten maar daarvoor zijn er nu biervallen ingegraven.

Met gepaste trots, mijn minimoestuin in een grootstedelijke achtertuin:

Zondag is het vaderdag, wat geef je die man? In het geval van de vader van een dreumes kan dat nog wel eens lastig zijn. Zeker als je niet over een paar jaar met een enorme bak functieloos geknutsel wilt zitten. Begrijp me niet verkeerd, op het moment supreme is een handgevormde blob van zoutdeeg natuurlijk superleuk maar weggooien wil je niet en waar bewaar je zoiets? Een asbak is ook al niet meer mogelijk met al die braaf gestopte mannen. Wat kan je de mini laten maken waar je snel mee klaar bent en waar vader iets aan heeft zonder er mee voor schut te staan? Een gepersonaliseerde boxer natuurlijk!

Als je vandaag of morgen nog even naar de winkel gaat kan je binnen een half uur een tof kado hebben dat echt zelfgemaakt is door de mini. Het enige dat je nodig hebt is een witte katoenen boxer, of slip als dat de voorkeur van de man is natuurlijk, en een setje tekstielstiften. Plak het ondergoed eventueel met wat schilderstape vast aan de tafel. Zorg er voor dat de kleine geen kleding aan heeft die verpest kan worden door de tekstielstiften.

Maak nou niet dezelfde fout als ik: ik dacht namelijk slim te zijn door de mini in zijn blote bast neer te zetten. Kies asjeblieft voor een kliederschort want ik zit nu met een dreumes met strepen….

Na een gezellige sessie ondergoed bekladden moet je de stift fixeren. Keer het ondergoed binnenstebuiten, doe er een oude theedoek tussen en strijk het zo heet mogelijk.

Voilá een bruikbaar vaderdagkado. Ook prima te doen met wat oudere kinderen, dan krijg je misschien wat meer figuratief versierd ondergoed. Meer dan 1 kind? Geen probleem, vaders hebben nooit genoeg ondergoed.

Niet om goed te praten dat ik vanochtend voor het eerst in mijn leven het 1 euro ontbijt van de HEMA heb genuttigd, maar zie het als een gunst dat ik dingen doe die jij dan niet meer hoeft te doen. Ik bracht de dreumel naar de gastouder op een lege maag en kwam op de terugweg langs een vestiging van de hollandse eenheids prijzen maatschappij, zag het bord met de ontbijtaanbieding en dacht: Why not? I’ll tell you why.

Het lijkt een prima aanbieding: een roombotercroissant met aardbeienjam, een pistoletje met ei en bacon en een kopje koffie of thee. Dat alles voor maar 1 euro. Optioneel is het glas jus voor een extra  vijftig cent. Daarvoor moet je wel tussen 9 en 10 aanschuiven in de rij maar hee, tis bijna voor niets.

Terwijl je nog aan het twijfelen bent tussen een wit pistoletje zompige omelet met slappe bacon en een wit pistoletje zompige omelet zonder slappe bacon word je in je rug geport door een bejaarde die doodsbang is dat hij de deadline voor het goedkope ontbijt niet meer haalt.

Terwijl je om je heen kijkt besef je dat dit een prachtig onderwerp is voor een antropologisch proefschrift over de ontbijtgewoontes van de HEMA ganger in een grootstedelijke achterstandswijk. De tafeltjes zijn bijna allemaal vol. Er zitten veel bejaarden maar ook jonge moeders die hun dreumes uitlaten. Busschauffeurs die gezellig samen ontbijten en gek genoeg meerdere groepjes vriendinnen die een dagje winkelen in winkelcentrum overvecht kennelijk als een uitje zien en dat feestelijk willen openen met een gezamelijk ontbijt.

Maar het ontbijt zelf dus. De thee is goed heet en er is keuze uit verschillende smaakjes, ik nam earl grey. De roombotercroissant is eigenlijk gewoon heel lekker en het kuipje aardbeienjam valt ook best mee. Maar dan het broodje… Ik heb “for science” een hap genomen maar ben bang dat ik daar de rest van de dag spijt van zal hebben. De omelet is net zo zompig als hij er uit ziet en als daar een vers ei bij in de buurt is geweest ben ik een kip. De bacon is een belediging voor het varken waar het vanaf gesneden is. Ja de pistolet is nog knapperig maar dat is dan ook het enige positieve dat ik er over kan zeggen.

Kortom: heb je tussen negen en tien een onbedwingbare behoefte aan een croissant met een kopje koffie of thee en vind je het leuk om een half uurtje door te brengen tussen mensen die vooral genieten van het feit dat ze uit eten zijn  voor een euro? Ga vooral ontbijten bij de HEMA. Maar laat dat broodje lekker liggen.

In de ruim opgezette stad vind je elke paar straten wel een speeltuin. Dat hebben wij hier natuurlijk ook maar hier blijft zo’n buurtspeeltuintje beperkt tot een glijbaan, een wipkip en als je geluk hebt een paar schommels. Zeer inspirerend.

Nu was het nog nooit in me opgekomen om daarover te gaan piepen totdat ik in Berlijn dus op elke hoek een super gave speeltuin tegenkwam. Bovenstaande draak stond gewoon in een saaie straat. Naast de draak was ook nog een bos aan schommels en slingerdingen.

Eerder die dag had de mini zich moe gespeeld in een speeltuin met een metershoge klimbare stier er in en een grote mozaïeken slang waar je overheen kon rennen en bij de kop van de tong af kon glijden.Naast de creativiteit die deze mooie speelplaatsen uitstralen zijn ze ook nog eens super praktisch: elk speeltuintje heeft een hek. Niet metershoog maar hoog genoeg om dreumels binnen te houden.

Waarom hebben we hier zo weinig fantasie en lijkt elke gemeente dezelfde catalogus te hebben waar de wiptoekans en olifantslurfglijbanen uit besteld worden. Zou een vinexbuurt er niet een stuk mooier van worden als er mega klimdraken tussen de prefab woningen zouden komen. Het maakt het voor de kiddies toch een stuk interessanter als je in een park in een levensgroot houten kasteel kan klimmen in plaats van die eeuwige rode touwpiramide!

En dan kijk ik hier naar buiten, waar ik uitkijk op de glijbaan, de wipkip en, ik heb het hier goed, de twee schommels, en dan heb ik toch heimwee. Het kan zoveel leuker.

Mijn eerste zwangerschap was erg zwaar, ik was 9 maanden “misselijk” (constant hondsberoerd is een betere omschrijving) en ik verloor mijn broer. Aan de andere kant had ik veel geluk, geen spataders, geen jeuk en geen gezwollen enkels.

Afgelopen weekend was ik met de schoonfamilie in Berlijn, zes uur in de trein met een dreumel is al een redelijke uitdaging maar kennelijk kan mijn zwangere lijf de combinatie van zes uur stilzitten gevolgd door een dag Berlijn banjeren niet echt aan. Mijn enkels ontploften na anderhalve dag en deden goed pijn.

Er zat niets anders op dan naar de apotheek te strompelen en mijzelf te voorzien van een paar steunkousen. De goden waren mij goed gezind en ze hadden in mijn maat een set zwarte liggen. Ik had op dat moment zelfs de vleeskleurige geaccepteerd, ik moest nog twee dagen, maar zo ver kwam het gelukkig niet.

Het hielp enorm en ik heb de volgende dagen prima door kunnen stappen. Gelukkig zijn de enkels weer terug naar hun normale verhoudingen, jammer genoeg blijft het een feit dat ik nu steunkousen heb, dat is nu wie ik ben: een vrouw met steunkousen.

“Goedemorgen mevrouw, wat is er aan de hand?”

Nou het monster heeft al drie weken een dikke vochtige uitslag op zijn kin, het wordt niet groter dus volgens mij is het geen krentebaard. We dachten eerst dat het van kwijlen van nieuwe tanden kwam maar hij kwijlt nu niet meer en het zit er nog. Ik ben een week geleden begonnen met smeren met een balsem op basis van lanoline en het is iets ingedroogd maar echt beter wordt het niet en hij heeft nu ook wat rode plekken op zijn wang.

  - De dokter kijkt naar zijn scherm, heeft nog niet naar het kind gekeken en zegt:
  ” lanoline paraffine gesmeerd, ok, nou zolang er geen korst zit is het geen krentebaard”

Nee ik heb geen paraffine gebruikt, juist niet want dat sluit af, en er zit nu dus wel een korst op, kijk maar.

  - De dokter draait zich om naar kind, prikt in kin en draait zich weer naar het scherm.

“Ja is wel wat droog, is waarschijnlijk gewoon eczeem, ik geef u wel een andere crème zonder paraffine, dat is beter. die kunt u ook op andere plekjes smeren.”

Ehm, ik gebruik nu een balsem zonder paraffine, ook heeft hij geen andere plekjes, Dit is nu droog door de balsem maar het was weken vochtig, hij heeft nog nooit iets met zijn huid gehad en dit zit er nu zo lang.

“nou hij kan best eens iets met zijn huid hebben hoor en trouwens hij heeft ook een droge huid hier.” de dokter wijst op het monster zijn voorhoofd waar een waas van rijstewafelkruimels hangt, je moet toch wat in de wachtruimte.

Ik probeer nog te zeggen dat dat kruimels zijn maar de dokter staat alweer bij de deur.
Drie minuten zijn we binnen geweest. Ik heb een receptje voor een tube paraffinevrije crème. Lekker dan. Trouwens, wat nou ǵ’gewoon eczeem’ zo gewoon vind ik dat niet, dat gooi je toch niet zomaar als loze diagnose de kamer in? Nu weet ik weer waarom ik nooit naar de huisarts ga. Al weet ik dus nu nog steeds niet wat er op zijn kin zit.

Een paar dagen later kan ik terecht bij mijn eigen huisarts. Ze neent de tijd, kijkt met een lampje. Vraagt hoe het uberhaupt gaat met de kleine man en trekt toch de conclusie:langzaam beginnende krentenbaard. Kijk, daar hebben we wat aan.

En daar zijn we weer. Jet Bussemaker vind het weer nodig om alle vrouwen die er, al dan niet tijdelijk, voor kiezen om thuis te zijn met hun kinderen weg te zetten als luie profiteurs. Ik word hier zo kwaad van. Niet alleen omdat dit mij persoonlijk raakt maar vooral ook omdat ze hiermee het feminisme even goed omver trapt.

“Huh, hoezo dan, feminisme ging toch over dat je mocht werken als vrouw?” Kijk daar wringt nou juist de schoen. Het ging en gaat er om dat vrouwen de vrijheid hebben om te kiezen. Vroeger ging het vooral om de vrijheid om niet achter het aanrecht te staan. Nu wordt de vrijheid om daar wél voor te kiezen dus op losse schroeven gezet.

Jet is van mening dat vrouwen die na een opleiding kiezen om thuis te blijven zich schuldig moeten voelen tegenover de samenleving. Vrouwen moeten stoppen met zich schuldig voelen tegenover hun gezin. Vrouwen mogen niet afhankelijk zijn van hun partner want mensen gaan vaak uit elkaar.

Wanneer zou je van mevrouw Bussemaker dan wel thuis mogen zijn met je kinderen? Als je geen opleiding hebt genoten? Ik ken heel veel vrouwen die er, na een opleiding en een aantal jaar werken, voor kiezen om een paar jaar thuis te blijven. Hierdoor hebben ze wèl een arbeidsverleden en opleiding om op terug te vallen maar kunnen ze ook in de jonge jaren van hun kinderen aanwezig zijn.

Ik ben het op één punt eens met Jet, vrouwen moeten in staat zijn om financieel onafhankelijk te zijn. Hoor me goed: in staat zijn. Dus die opleiding is heel belangrijk, ook als je thuis zit met de kids. Mocht het dan fout gaan dan heb je alles in huis om zelf brood op de plank te brengen. Wat ik niet begrijp is dat we dus in tijden dat je wèl een gezonde relatie hebt waarin met wederzijds respect en in goed overleg is besloten hoe het met geld en kinderen zit, je niet zelf voor je kinderen zou mogen zorgen.

Felle kleding:
Doe jezelf een lol en trek je kleine opvallende kleding aan. Het liefst in een kleur die niet heel populair is. Ik trek mijn zoon vaak een gele tuinbroek aan waardoor ik veel minder hoef te zoeken. Een vleug geel in mijn ooghoek en ik weet weer waar hij is. Op de dagen dat meneer blauw aanheeft heb ik altijd spijt.

Audioboeken:
Met één oortje in, zodat je je kind nog hoort roepen kan je toch nog even bijlezen. Waar een boek lezen vaak onmogelijk is, je kunt je oog niet op je kleine houden, is een audioboek de ideale oplossing.

Smartphone:
Dat audioboek kan je op een mp3 speler zetten maar natuurlijk ook gewoon op je telefoon. Het voordeel van de smartphone is dat je ook nog de leuke momenten op de foto kunt zetten, je mail kunt bijwerken en op buienradar kan checken of je nu moet gaan fietsen of dat mini nog even in de zandbak mag blijven.

Zonnebril:
Het lijkt zo logisch maar vergeet hem niet. In een zonnige speeltuin vol met kleintjes ben je voor je het weet de hele dag met je ogen aan het knijpen en ga je naar huis met hoofdpijn.

Bento box:
Zoals ik in deel 1 al schreef kan het in de speeltuin duur worden als je niet zelf wat snacks meeneemt. Dat kan natuurlijk in een plastic zakje of een broodtrommel maar ik zweer bij mijn bento box. Die heeft drie verschillende bakjes waardoor ik drie verschillende soorten snacks kan meenemen. Druiven en rijstewafels verpesten elkaar zo niet. Ik heb er twee, één voor de mini en één voor mij.

Maak je geen zorgen:
Natuurlijk is het belangrijk dat je mini niet in zijn eentje op de megaglijbaan gaat maar de lol van een beheerde speeltuin is juist dat er eigenlijk heel weinig fout kan gaan. Laat je kleine even lekker zijn eigen gang gaan. Vriendjes maken, van de kleine glijbaan gaan, je kleintje kan het waarschijnlijk helemaal zelf. Geef hem of haar ook die kans.

Maak een speeltuindate:
Gedeelde smart is halve smart. Zorg dat je mensen kent met kindjes in dezelfde levensfase en spreek af in de speeltuin. De kleintjes kunnen samen spelen en jij kunt weer eens een volwassen gesprek hebben! Ideaal.

Wat zijn jouw toptips voor het overleven van de speeltuin?

Het is eindelijk mooi weer, dat heeft natuurlijk heel veel voordelen maar er komen voor een moeder ook wel wat nadelen bij kijken. Het dagelijkse zonnebranddrama en de daarmee nauw verbonden extreme zonnehoedjesafschuw zijn nog maar het begin.

Moet bij slecht weer de dreumes al elke dag naar buiten. Met mooi weer wordt dat een absolute noodzaak. Minstens twee keer, mocht je net zo’n dreumes als ik hebben dan telt de achtertuin niet echt als buiten; er moeten avonturen beleefd worden. Dus zit er niets anders op dan met je hele hebben en houwe maar naar de speeltuin te gaan.Dat is voor volwassen intelligente vrouwen nogal een opgave. Het enorme plezier dat die kleintjes  er uit halen hebben wij nou eenmaal niet. Hoe is het dan toch dragelijk te houden?

De goede speeltuin

Het begint allemaal met het selecteren van de goede speeltuin.

Nog geen 50 meter van mijn voordeur is een klein speeltuintje. Twee schommels, een klimding met kleine glijbaan, een grote glijbaan, zandbak en een wipkip. Toch zal je mij daar zelden vinden. Er ligt namelijk altijd veel rommel en is ook zeker niet vrij van hondenpoep. Ook moet ik daar echt non stop een oog op de kleine houden omdat er fietsers en auto’s langs kunnen rijden.

Waar ik liever heen ga is één van de beheerde speeltuinen in de omgeving. Gegarandeerd zonder hondenpoep en troep, mèt koffie en prettige toiletgelegenheden. Ook zijn deze speeltuinen speciaal gericht op kinderen tot een jaar of 7. Hierdoor hoef je niet bang te zijn dat je mini omver wordt gelopen door de grote jongens. Deze speeltuinen hebben vaak ook veel fietsjes, karretjes en zandbakspeelgoed dat je niet in de straathoekspeeltuin vindt. Ben je luiers vergeten? Die zijn vaak per stuk te koop en je kind raakt niet kwijt omdat er maar één ingang is.

Waar je wel rekening mee moet houden is de kosten. Niet alleen de entreekosten, die variëren van €0,50 tot €2,- afhankelijk van de speeltuin, maar ook je kopje koffie, bakje fruit en die handige tosti tikken aan. Om de kosten laag te houden kan je er voor kiezen om een seizoensabbonement te nemen. Kost ergens van 15 tot 25 euro voor het hele gezin inclusief opa’s en oma’s. Dan kan je onbezorgd elke dag een ochtend of middag doorbrengen, let alleen wel op je koffiebudget.

Kijk even in je omgeving waar de speeltuinen zijn. Vaak zijn ze wat verstopt in woonwijken.

Wat is jouw favoriete speeltuin?

Volgende keer: Wat neem je mee naar de speeltuin om het leuk te houden, voor de mini maar ook voor mama?

“Ja Lana nou ga je toch wat ver hoor! Die plee van jou is toch niet iets om over te schrijven?” Dat was zo ja. Het was een saai toilet met een brakke wc bril. Van die dingen die je blijft uitstellen omdat er altijd wel iets anders prioriteit heeft. Nu niet meer; nu zijn wij de trotse bezitters van een familiewcbril met geïntegreerde kinderbril.

Ik kwam in aanraking met dit fenomeen bij grand café Buurten in Utrecht. Dit kindvriendelijke café had op alle toiletten deze praktische bril. Een stijlvolle oplossing voor onhandige wegglijdende zitverkleiners. Omdat mijn zoon al een heel eind is in de rit naar zindelijkheid is de volgende stap natuurlijk het toilet. Nu is dat voor hem een stuk makkelijker begaanbaar en slingeren er geen losse kinderbrillen rond. Hoezee!

De man installeerde zowel boven als beneden een nieuwe bril. Voor een paar tientjes heb ik nu een superchique familieoplossing. De kinderbril vouwt netjes weg in de deksel zodat ook wij nog prettig zitten.

LeesVoer beveelt dit systeem van harte aan! Er zijn dure merkversies te krijgen maar deze komt gewoon van de bouwmarkt.