Dooie vis

Reacties 20

Er zijn dingen die ik al twee jaar vermijd, die ik uit de weg ga. Gelukkig zijn het dingen die in het dagelijks leven redelijk makkelijk te omzeilen zijn. Een ervan is vis fileren, dat kan ik niet meer doen zonder te huilen. Twee jaar geleden overleed mijn grote broer, de chef, degene die mij leerde hoe je een vis fileert.

Toch kwam ik donderdag thuis met vier verse makrelen met het doel daar filets van te maken. Toen de dreumel eenmaal lag te middagdutten kon ik het niet langer uitstellen, de vissen moesten toch echt geslacht. Ik had de eerste vis nog niet aangesneden of ik was al aan het huilen, ik wist niet meer waar ik moest beginnen. Normaal gesproken zou ik mijn broer bellen, hij zou dan in zijn platte Haags uitleggen dat ik te dom was om te poepen en mij in simpele stappen uitleggen hoe ik zo’n vis tot perfecte filets omtoverde.

Dat kon niet. Hij is er niet meer, ik besloot gewoon te beginnen, het resultaat is op bovenstaande foto te zien: Ze zijn een beetje hakkerig, niet echt mooi maar goed genoeg. Tijdens het bewerken van de filets met het gratenpincet kwam de tweede huilbui. Ik heb in de afgelopen twee jaar weinig gehuild, ik ben daar niet goed in, maar het leek wel of het snijden in de makrelen ook mijn verdriet losmaakte.

Ik zal het nog wel vaker hebben, zeker met het aspergeseizoen voor de deur. De laatste keer dat hij me hielp bij het koken was toen ik hem belde met een crisis omtrent een kilo asperges en een schiftende botersaus. Hij lag in het hospice vechtend tegen het laatste stadium van lymfeklierkanker. Terwijl hij af en toe weg viel wist hij mijn saus te redden door mij te instrueren er een scheutje lauw water bij te doen en goed te kloppen met de garde.

Ik kan goed koken, echt, maar mijn grootste keukengeheim is en blijft dat ik altijd mijn grote broer kon bellen voor die kleine details die voor hem zo makkelijk waren. Na het fileren van de makrelen zat ik met vier sets visresten. Ik wist dat ik hier iets mee moest maar ik wilde niet zoeken hoe dat precies moest. Ik wilde mijn broer bellen zodat hij mij in plat Haags kon uitleggen dat  ik dat toch wel wist en dat het dodelijk simpel was maar dat hij uiteindelijk toch een culinaire monoloog zou houden waarna ik een prachtige vissoep zou hebben.

 

Ik heb de visresten weggegooid.

rohan

20 reacties

  1. Knuffel voor je broer-herinneringen. Jouw liefde voor hem en zijn liefde voor lekker eten, lopen door elkaar heen zo te lezen.

    Mijn botersausgeheim is een ijsklontje tegen het schiften en idd heel heel heel hard roeren.

  2. Baukje

    Brok in mijn keel. Mooi geschreven. Heel herkenbaar ook, het gemis van een geliefde expert.

  3. catharinavdrassel

    Boehoe Powie!!!!! Mis um ook….

  4. Lotte

    Mooi! Maar ook heel verdrietig. Klote kanker!

  5. Ik mis ook mijn van alles handig maatje.
    Dit jaar alweer 12 jaar.
    Het went nooit.
    Sterkte en liefs
    Gerie

  6. Pingback: De gids | LeesVoer De gids | Een zoektocht naar domestic bliss omgetoverd tot smakelijk leesvoer

  7. Pingback: All hail Bora! | LeesVoer All hail Bora! | Een zoektocht naar domestic bliss omgetoverd tot smakelijk leesvoer

  8. Pingback: Het falen | LeesVoer Het falen | Een zoektocht naar domestic bliss omgetoverd tot smakelijk leesvoer

  9. Pingback: Nog meer zelfgemaakte kado’s, waarmee je niet voor lul staat | LeesVoer

  10. Pingback: Mijn mooiste momenten in 2014 - LeesVoer

  11. Pingback: 25 food vragen - LeesVoer

  12. Susan

    Wat mooi dat je door het fileren van een vis weer direct zo je broer zijn reactie voor je hoort. Blijvend sterkte met dat gemis. Leer vooral je kids fileren als ze ouder zijn.

Leave a Reply


CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.